Knuffelen

Voor baby’s, zowel in de mensen als dierenwereld, is knuffelen zelfs noodzakelijk om te overleven. Jonge kinderen leven lange tijd in een twee-eenheid met hun moeder. Het kind zoekt een zo veilig en warm mogelijke plek bij de moeder die voor voedsel zorgt. Maar hechtgedrag is meer dan een overlevingsmechanisme. Liefdevolle aandacht als aanraken, knuffelen, vasthouden en troosten maakt gezonder, geeft zelfvertrouwen en ­vermindert angstgevoelens. En dat geldt niet alleen voor kinderen.

Waarom knuffelen zo gezond is, is niet helemaal bekend. “Wel weten we dat er bij knuffelen een speciaal hormoon vrijkomt met de naam ­oxytocine”, vertelt Ellen de Bruijn, universitair hoofddocent klinische psychologie aan de Universiteit Leiden. Dat stofje komt vrij bij het geven van borstvoeding, ­knuffelen, massages en seks. Met het stijgen van de leeftijd daalt het gehalte aan oxytocine.

De Bruijn: “Meer knuffelen is dus absoluut goed. Lichamelijk, geestelijk en sociaal functioneren: het hangt allemaal samen. Wij hebben experimenten uitgevoerd waarbij we zagen dat oxytocine angst vermindert in sociale situaties.”

In feite werkt een simpele omhelzing of aanraking positief op onze gezondheid. Want verlaag je stress, dan ben je ook weerbaarder tegen infecties, zo blijkt uit onderzoek.

Het geluksrecept van de Amerikaanse neuro-econoom Paul Zak – zijn bijnaam is Dr. Love – luidt: knuffel minimaal acht keer per dag, want dat houdt ons lichamelijk en geestelijk gezond. Een beetje overdreven, vindt De Bruijn, maar er zit wat in.

Ook huisarts en seksuoloog Peter Leusink vindt het tijd dat de knuffel eerherstel krijgt, zeker in relaties tussen partners. “Bij sommige echtparen is seks uit de relatie verdwenen. Wat jammer is, is dat het knuffelen dan vaak ook van de baan is.” Dat komt, legt Leusink uit, doordat een van de partners bang is dat een knuffel tot seks moet leiden. “Het is een hardnekkige mythe, waarbij de gedachte is: ik raak haar maar niet aan, want dan denkt ze dat ik meer wil. Dat is het kind met het badwater weggooien, want de intimiteit die ontstaat door knuffelen is op zichzelf al waardevol. Geef dus vooral wél een knuffel en zeg er bijvoorbeeld bij: ‘Ik hoef geen seks; ik vind het gewoon al heel prettig om je in mijn armen te houden.’ Dat onderscheid moeten we weer leren maken.”

Knuffelen met de buurman?

Maar wat als je geen partner hebt? Op knuffelen met de buurman of een ‘gewone’ vriend of vriendin rust nog vaak een taboe. Toch zouden we dat als samenleving kunnen leren, zegt Leusink. “We moeten af van de gedachte dat een aanraking wordt gezien als uitnodiging voor seks. Eigenlijk zou het normaler moeten worden dat we af en toe zeggen: ‘Wil je me even vasthouden?’ Een knuffel geeft een gevoel van vertrouwen en veiligheid. Waarom zou je daar niet om mogen vragen?”

Bron MSN

Kado bonnen

De nieuwe kado bonnen zijn beschikbaar, ga naar mijn webshop om ze te bestellen.

Emoties

Emoties?

Wat gaat er in je om en wanneer zeg je wat je echt voelt? Heb je andere gevoelens dan dat de situatie op dat moment is of zeg je wel eens hoe blij je met iemand bent?
Meestal zijn we niet gewend om hier zomaar iets over te zeggen. Vroeger op school leerden we de taal en nog veel meer en vaardigheden. In de meeste gezinnen werd er vroeger ook niet over emoties gepraat. Later toen je een baan kreeg ging het vaak over de regels, feiten en cijfers

Maar de taal van gevoelens en over emoties spreken, is een ander vak. Hoe maak je aan iemand duidelijk dat je ergens boos of verdrietig over bent, dat je je ongerust maakt, dat je ergens bang voor bent? Meestal zwijgen we en stoppen het weg. En vaak is het om de ander te sparen, dat je geen ruzie wilt en omdat je eigenlijk niet weet hóe je het zou moeten zeggen. Vaak zijn we ons niet eens bewust van wat we voelen en stappen we eroverheen. Dan gaan we anderen iets verwijten, mokken of zwijgen, zonder dat we precies weten waarom. Een mogelijkheid is altijd om met jezelf te praten.

Binnen de geweldloze communicatie zijn er 4 basis-emoties, de 4 B’s.
Blij – Bang – Boos – Bedroefd

Wat voel ik in mijn lichaam kun je je als eerste afvragen? Luisteren naar jezelf, ben ik blij, bang, boos of bedroefd? Als je dit eenmaal helder hebt, kun je met jezelf in gesprek gaan en jezelf vragen: hoe komt het dat ik blij/bang/boos/bedroefd ben? En dan even stil zijn en wachten wat je jezelf hoort zeggen. Dat is alles! En het is een waardevolle stap als je je dit eigen maakt, want het haalt veel onrust weg uit je dagelijks leven.

Wil je dit samen met mij eens verder onderzoeken wees dan welkom. www.kaya-massages.nl

Geborgenheid.

Wat betekent geborgenheid?

Het woord geborgenheid is de benaming voor het gevoel van je veilig en zeker voelen.

Het staat vaak in relatie met een bepaalde omgeving of een situatie of het kan een persoon zijn. Wanneer je in mijn praktijk komt en je voelt je op je gemak en al snel veilig is dit geborgenheid. Het is dus is een belangrijk gevoel dat bijdraagt aan een goede gemoedstoestand, positieve levensvisie en je zult je makkelijker kunnen ontspannen. Door een gebrek aan geborgenheid, en dus het gevoel van onveiligheid, kan je je misschien onprettig en onwelkom gaan voelen.

Dit onprettige gevoel kan ontstaan wanneer je wel eens buitengesloten wordt van sociale activiteiten of sociale groepen. Dit gebrek aan geborgenheid kan in je latere leven moeilijkheden veroorzaken. Als wij vroeger een gebrek aan geborgenheid gekend hebben kun je nu misschien problemen hebben met het onderhouden van relaties of vriendschappen. Wanneer zich dan eindelijk een situatie of relatie met geborgenheid voordoet, probeer je misschien dit wanhopig vast te houden en zo wil je de situatie of relatie onder controle houden. Dit werkt vaak averechts omdat de ander zich benauwd of het als beklemmend gaat voelen en je juist afstoot.

Dit gevoel van geborgenheid is dus niet alleen belangrijk voor een positieve levensvisie en een relaxte gemoedstoestand, maar ook voor je persoonlijke ontwikkeling en je gedrag in je dagelijks leven.
Wil je hier verder eens over kletsen of heb je het gevoel dat je hiermee misschien worstelt, wees dan welkom.

Verbinding

Wanneer heb je echt contact met iemand en voel je een soort verbinding? Wanneer je een goed gesprek hebt? Of is het in een intiem moment? Bij je partner, een goede vriend, of misschien voel je het bij iemand die op je lijkt? Bij iemand met wie je over dezelfde onderwerpen kan praten, die dezelfde interesse heeft? Of iemand die jou steunt of die jij mag steunen? Zit het in het onderwerp? Of zit het in iets anders?

Of zit het misschien in een andere laag. Geen hoofd maar lichaam. Geen denken, maar je hart.

Ik ontmoet vaak mannen die te weinig verbinding met elkaar of anderen voelen. Partners die naast elkaar leven, verbonden door kinderen, communiceren vrijwel alleen nog over praktische zaken. Veel mannen zitten veelal in hun hoofd en kunnen moeilijk bij hun gevoel blijven of er komen.
Ik denk dat er vaak wordt vergeten is dat verbinding met een ander voelen, begint bij in verbinding komen met jezelf en met jouw gevoelens. ‘’Bij jezelf blijven’’, zeggen we dan al snel. Eerst zelf goed voelen en nadenken wat jij wilt en voelt. Verstand en gevoel op een lijn. En vanuit deze balans in verbinding komen met de ander. Verbinding voel je bij iemand bij wie je je eigen hart kan openen. In zo’n verbinding met de ander voel je ook verbinding met jezelf.

Wanneer je moeilijk bij je eigen gevoel kunt, of als je een deel van jezelf niet accepteert, dan is het moeilijk een ander totaal toe te laten. Je gevoelens die je niet wilt of kunt voelen zitten dan als een sluier of een muur om je hart. Jij voelt je niet heel en niet voldoende in verbinding met jezelf.

Om verbinding te voelen moet je eerst contact hebben met jezelf, met jouw eigen wezen. Wie ben je, wat vind je leuk en waar ga je van stralen. Verbinding gaat ook om contact voelen met je lichaam, voel jij je thuis in je eigen lichaam. Voel jij je armen, benen, voeten, voel jij nu hoe je voeten contact maken met de grond, mag ieder onderdeel van je lichaam er zijn. Voel je ook verbinding met de ruimte om je lichaam. De aarde, de natuur, de lucht, de ruimte om je heen?

Het voelen van verbinding, dan is het nodig dat je verstand de controle loslaat en jij je gevoel en intuïtie serieus neemt. Dus uit je hoofd, en meer in je lichaam. En voelen wat er nu is. Hoe gaat het nu met je?
Wanneer je ‘je verbonden voelt’ met een ander word je geraakt en stroomt er iets. Bijvoorbeeld gevoelens zoals liefde of plezier. Je werkelijk verbonden voelen is dus meer iets van het voelen, niet zozeer denken of praten.

Wees welkom als je dit herkend.
www.kaya-massages.nl
(Bron: magazine op internet, aangepast)

Voel je goed in elke zone.

De intieme zone

In de intieme zone, begrensd door een armlengte afstand, ontmoeten verliefden elkaar innig, maar ook kunnen twee personen er op vertrouwelijke manier met elkaar spreken en emoties met elkaar delen zoals tederheid, troost en bescherming. Je bent hier zo dichtbij dat je elkaar ruikt en elkaars lichaamswarmte kunt voelen. Je hoort, ruikt en voelt ook elkaars adem. Je bent misschien te dichtbij om de ander zijn gezichtsuitdrukking goed te kunnen waarnemen, maar je kunt zijn pupillen groter en kleiner zien worden. Om elkaar te verstaan hoef je alleen maar te fluisteren. Wanneer iemand onze intieme zone betreedt reageren we daar fysiek op. Het adrenalinepijl stijgt, we gaan transpireren en ons hart slaat sneller om meer bloed naar de spieren en de hersenen te pompen. Deze reacties betekenen in biologisch opzicht dat we ons gereed maken voor een handeling: wegrennen van een vijandige indringer, vechten of een geliefd persoon omhelzen en kussen. Om de ander toe te laten in deze intieme zone zul je voldoende om hem moeten geven of hem genoeg vertrouwen. Dit laatste geldt zeker ook voor de medische hulpverleners zoals huisarts en tandarts die we in deze zone toelaten om ons te behandelen. Anderen zullen we liefst weren uit dit gebied. Als we toch een vreemde moeten toelaten in deze ruimte, bijvoorbeeld in een volle tram of in een lift, zullen we op alle mogelijke manieren laten blijken dat we geen intimiteit wensen. We wenden ons hoofd af, voorkomen oogcontact, spreken niet en sluiten ons af door een gesloten houding met gekruiste armen. Als we de ander per ongeluk aanraken, zullen we onze spieren spannen en ons excuseren. Ook geweldsincidenten zoals aanranding en ander agressief gedrag, vinden plaats binnen de intieme zone. De ongewenste betreding van dit gebied is een van de dingen die ons het meest krenken.

De persoonlijke zone

De meeste gesprekken vinden plaats in de persoonlijke zone. Deze zone sluit aan op de vorige. Wanneer je iemand op straat tegenkomt kun je deze afstand bewaren en hem daarbij nog makkelijk de hand schudden. Je kunt met hem in gesprek treden zonder luid te hoeven spreken. Tijdens het gesprek heb je genoeg mogelijkheid om elkaar aan te kijken en weg te kijken. Alle gezichtuitdrukkingen en armbewegingen van de ander zijn goed te zien. Deze zone biedt ruimte aan de gespreksdeelnemers en kan een eventuele derde persoon de gelegenheid bieden om deel te nemen aan het gesprek. Toch biedt deze zone ook nog genoeg veiligheid om ook over vertrouwelijke zaken met elkaar te spreken. Als je een grotere afstand dan deze zou aannemen, zou het veel lastiger zijn om op vertrouwelijke basis met elkaar te spreken. Indien je dit toch probeert, zul je door de ander waarschijnlijk als afstandelijk beschouwd worden.

De sociale zone

Aansluitend aan de persoonlijke zone bevindt zich de sociale zone. Hierbinnen vindt het sociale contact op verjaardagsfeestjes, tijdens maalijden en vergaderingen plaats. In deze zone kunnen zich objecten bevinden, die de onderlinge afstand benadrukken, zoals een tafel of een loket. Je spreekt er met elkaar, zonder de ander te kunnen aanraken. Als je iets wil bespreken dat niet al te persoonlijk is, maar wat ook niet iedereen hoeft te horen, is deze zone erg geschikt. In contact moet je elkaar hier wel aankijken, maar dit is niet moeilijk te verdragen omdat je genoeg ruimte hebt om ook even weg te kijken. Als we vreemden ontmoeten in deze ruimte, bijvoorbeeld wanneer ze tegenover ons in de trein komen zitten, is het niet makkelijk om ze te negeren. Als we geen contact maken, toont de ander vaak tekenen van onrust. Ze staan of zitten soms in een krampachtige houding, zijn verdiept in krant of tijdschrift, of kijken naar buiten. In ieder geval zullen zij hun best doen om oogcontact te vermijden. Zelf voelen we ons ook onprettig in zo’n situatie en zullen soortgelijk gedrag vertonen. We ervaren het dan als een opluchting als de ander vertrekt. Meestal is het beter om in zo’n situatie wel even aandacht aan de ander te besteden. Meestal is groeten genoeg om de spanning te doorbreken, maar vaak zal er ook wel een gesprek ontstaan.

De publieke zone

In de publieke zone kunnen we een grotere groep mensen toespreken. Het is het gebied waarin we mensen groeten als we er geen gesprek mee willen voeren. Mensen met wie we beslist geen contact willen, bijvoorbeeld omdat ze dronken zijn, houden we ook graag op deze afstand. Alle openbare zaken die vragen om een afstandelijke, neutrale houding handelen we er in af. We voeren er groepsgesprekken en onderhandelingen. De mannequin showt er haar kleren en de leraar geeft er les. Je ziet mensen niet meer individueel maar als een groep die je toespreekt of voor wie je toneel speelt. Er moet luid en duidelijk worden gesproken om verstaanbaar te zijn. Omdat iedereen de spreker kan horen, gaat het om onpersoonlijke informatie. Op deze afstand kan oogcontact met een vreemde erg hinderlijk zijn. Denk maar aan de situatie in een restaurant waar je ogen de blik van iemand aan een andere tafel vangen. Je wilt hem of haar niet aankijken, maar de blik blijft trekken. Steeds weer moet je zien of de ander je nog aanstaart. Telkens ook blijkt de ander nog steeds naar je te kijken; logisch, want die ander is ook verstrikt in ditzelfde spel.

En verder?

Na de publieke zone houdt de beschrijving van Hall op. Dit zou betekenen dat er buiten de afstand van zo’n 8 meter niet meer wordt gecommuniceerd. Dit is natuurlijk niet waar. In de oorspronkelijke beschrijving van Hall is elke afzonderlijke zone weer onderverdeeld in twee subzones, namelijk de dichtbije en de verre. Zo beschrijft hij dus een dichtbije intieme zone en een verre, een dichtbije persoonlijke zone en een verre, enzovoort. Je zou dus kunnen zeggen dat er eigenlijk acht zones zijn, maar Hall heeft dat niet zo benoemd. Hall beschrijft overigens geen duidelijke reden voor deze keuze van onderverdeling en veel hedendaagse schrijvers over lichaamstaal laten deze onderverdeling maar helemaal achterwege. Mogelijk omdat ze de onderverdeling van de vier zones in elk weer twee andere overbodig of onduidelijk vinden. Zelf heb ik er voor de duidelijkheid ook voor gekozen om de onderverdeling van elke zone achterwege te laten. Als dat veel vragen gaat oproepen, kunnen ze altijd nog worden toegevoegd. (Dat is toch wel een voordeel van Internet ten opzichte van een boek!) Hiermee is alleen het probleem van de ruimte voorbij de publieke zone (de verre publieke zone) nog niet opgelost. Daarom voeg ik er in mijn beschrijving van de zones, gewoon een eigen zone bij. Hierover dus geen boze brieven naar Edward T. Hall!

De buitenliggende zone

Buiten de acht meter is een gesprek voeren erg lastig. We kunnen deze afstand nog wel met stemverheffing overbruggen. Non-verbaal maken we daarbij meer gebruik van armbewegingen. Het is immers niet meer goed mogelijk om de ander zijn gezicht duidelijk te onderscheiden. Voor het op deze afstand toespreken van publiek, bijvoorbeeld in een concertgebouw of kerk is minimaal een microfoon nodig. Het is minder makkelijk om feed-back van het publiek te krijgen dat zich op deze afstand bevindt. De spreker zal zich dus ook meer richten op de mensen die zich op de eerste rijen bevinden, en dus in de (dichtbije) publieke zone. Naar bekenden die we op straat zien lopen op deze afstand, kunnen we nog zwaaien. Deze afstand biedt echter ook de mogelijkheid om dit achterwege te laten en voor te wenden dat we de ander niet hebben gezien. Als een bekende op ons komt toelopen, zullen we hem in ieder geval hier nog niet groeten. We zullen wegkijken, totdat hij op enkele meters is genaderd.

( Bron is= Lichaamstaal.nl )

Vakantie Kaya massages en coaching

Kaya massages en coaching is gesloten van 25 augustus tot 17 september. Je kunt alvast een afspraak maken eind september of later, gebruik het boeking systeem hier onder aan de pagina. Voor iedereen die nog vakantie heeft of nog gaat, een fijne tijd gewenst.